سیستم وبلاگ پارسی باکسسیستم مدیریت فروش هاست و دامینسایت شخصی محسن داوری برنامه نویس PHPهماهنگی با موتورهای جستجو , رنکینگ گوگل , google pagerank , page rank , seo , search

سال نو مبارک .

22 دی تولدم است .

دو ماه است اسکیت کار می کنم .

کلاس پیانو میروم .

و همه اش شعر های فرانسوی می خوانم ...

و نقاشی می کشم زیاد زیاد زیاد ...

دیشب با دنیا حرفم شد، پشتم را به آسمان کردم .شانه هایم از سنگینی نگاه ماه و ستاره که از پشت   ابرها

نگاه می کردند ، بی طاقت شدند. . نمی دانستم حرفم را باید به که بگویم ،اصلا از چه بگویم ،  باور کن .باور کن

 گاهی از کنار مادرم می گذرم و او را نمی شناسم.گاهی از جلوخانه رد می شوم و بعدحیران دنبالش می گردم.

برایت  دفتری از نامه های پنهان  نوشته ام  از توی همین شهر شلوغ ،  از توی همین شهر بی آسمان  . راستی 

می آیی برویم آسمان را پیدا کنیم؟

اگر کودکی هایت  را روی خاک غلت زده باشی . توی آب گرم باغچه ها  خیس شده باشی .اگر ماه در چشم های

کودکی ات لانه کرده باشد .  اگر خواب هایت  شبیه زندگی ات و زندگی ات شبیه خواب هایت باشد  . آن وقت شاعر

می شوی باور کن .

با این  همه یادت باشد  به بچه هایی که از  روستا ها به مدرسه تو می آیند  ، به بچه هایی  که در خیابان نگاهت

می کنند ، اول اسم باران و بعد اسم ماه  را  یاد بدهی  . اول دنیا،آخر دنیا ،هر کجای دنیا ،هر کجای عالم که باشد ،

اسمش هر چه که باشد ،مهم نیست .بچه ها خودشان پیدایش می کنند .

از کودکی ها حرف زدن آسان نیست .آدم وقتی بزرگ می شود ،خیلی وقت ها نمی تواند از دریچه ی کودکی

 جهان را بنگرد ،عبور کند و آن خوشی ها ی حقیقی و بی خیالی های محض را به یاد آورد  .   به خاطر آوردن

چیزهایی که آدم را به گذشته پیوند می دهند ،گاهی حسرت بار است ...